แกนนำพันธมิตรฯ ได้แก่ นายสนธิ ลิ้มทองกุล, พลตรีจำลอง ศรีเมือง,

นายสมศักดิ์ โกศัยสุข, นายพิภพ ธงไชย และ นายสมเกียรติ พงษ์ไพบูลย์

นอกจากนี้ นายสุริยะใส กตะศิลา เลขาธิการคณะกรรมการรณรงค์เพื่อประชาธิปไตย (ครป.) เป็นผู้ประสานงาน และนายปานเทพ พัวพงษ์พันธ์ เป็นโฆษก รวมทั้งมีผู้ประสานงานคนอื่นๆ อีกหลายคน

กลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ได้พัฒนาเติบใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ประกอบไปด้วยคนไทยทุกภาค ทุกจังหวัด ทุกชนชั้น ทุกศาสนา แพทย์ พยาบาล ข้าราชการ นักวิชาการ ทหาร ตำรวจ ศิลปิน นักร้อง นักแสดง ครูอาจารย์ นักศึกษา ผู้ประกอบอาชีพสาขาต่างๆ ผู้ใช้แรงงาน ทุกเพศทุกวัย ที่เข้ามาร่วมกันต่อสู้การคอรัปชั่นในระบอบทักษิณ และการหมิ่นจ้องล้มสถาบันพระมหากษัตริย์อันเป็นที่รักยิ่ง

ในขณะที่พันธมิตรฯ ดำเนินการเคลื่อนไหวทางการเมืองภาคประชาชน คณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข ก็ได้ก่อการรัฐประหารยึดอำนาจการปกครองจากรัฐบาลของ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ในวันที่ 19 กันยายน 2549 (ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นคณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ) และทำการปฏิรูปการเมือง ทางพันธมิตรฯ ซึ่งแผนการเดิมจะมีการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ เพื่อไม่ให้ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร กลับเข้าประเทศหลังจากการประชุมสหประชาชาติที่นครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ในวันที่ 20 กันยายน 2549 จึงยกเลิกการชุมนุม และแกนนำกลุ่มพันธมิตรทั้ง 5 คน ก็ได้ตัดสินใจแยกทางกันตามปกติ และยุติการเคลื่อนไหว

รัฐบาลของคณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตย อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข ได้ให้มีการจัดการเลือกตั้งในปลายปี 2550 และพรรคพลังประชาชนซึ่งเป็นตัวแทนของพรรคไทยรักไทยเดิม ซึ่งถูกยุบไปแล้วนั้น (เมื่อ 30 พฤษภาคม 2550 และมีผลบังคับให้นักการเมือง 111 คนของพรรคไทยรักไทย ถูกลงโทษให้ต้องละเว้นการเมืองเป็นเวลา 5 ปี) ได้จัดตั้งรัฐบาล พันธมิตรฯ จึงเริ่มจับตามอง เพื่อไม่ให้อดีตนายกรัฐมนตรี รวมทั้งคณะรัฐมนตรีในพรรคพลังประชาชน แทรกแซง กระบวนการยุติธรรม หรือระบบราชการ

พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง ภายหลังการจัดตั้งรัฐบาลผสมของนายสมัคร สุนทรเวช โดยมีพรรคพลังประชาชนเป็นแกนนำ และ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร เดินทางกลับมายังประเทศไทย พร้อมกับมีคำสั่งโยกย้าย อธิบดีกรมประชาสัมพันธ์ (ปชส.) ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ (ผบ.สตช.) อธิบดีกรมสอบสวนคดีพิเศษ (DSI) เลขาธิการคณะกรรมการอาหารและยา ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการเข้าแทรกแซงกระบวนการยุติธรรม และโยกย้ายข้าราชการอย่างไม่เป็นธรรม

พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ได้จัดสัมมนาทางวิชาการโดยนักวิชาการ นักศึกษา และบุคคลที่สนใจในการเมืองที่หอประชุมใหญ่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ ในวันที่ 28 มีนาคม 2551 และจัดสัมมนาอีกครั้งในวันที่ 25 เมษายน 2551

ในวันอาทิตย์ที่ 25 พฤษภาคม 2551 พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ได้กลับมาชุมนุมใหญ่เป็นครั้งแรกในรอบ 2 ปี นับตั้งแต่วันที่ 19 กันยายน 2549 โดยเริ่มต้นชุมนุมกันที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตยเพื่อคัดค้านการแก้ไขรัฐธรรมนูญฉบับ พ.ศ. 2550 และในเวลาค่ำได้เคลื่อนขบวนไปยังหน้าทำเนียบรัฐบาล แต่ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจสกัดกั้นไว้ที่บริเวณสะพานมัฆวานรังสรรค์ จึงได้ปักหลักปิดถนนราชดำเนินนอก ตั้งแต่บริเวณหน้าสำนักงานสหประชาชาติ จนถึงแยก จ.ป.ร. การชุมนุมดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับการเข้าร่วมของสมาพันธ์แรงงานรัฐวิสาหกิจ และในวันศุกร์ที่ 20 มิถุนายน 2551 จึงได้เคลื่อนขบวนไปปิดล้อมทำเนียบรัฐบาล

ประเด็นของการชุมนุมอีกประเด็นหนึ่งคือ นายนพดล ปัทมะ (ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ) ได้ตกลงร่วมกับประเทศกัมพูชาโดยไม่มีการเปิดเผยแผนที่ทับซ้อนบริเวณเขาพระวิหารต่อสาธารณชน ในวันพุธที่ 18 มิถุนายน 2551 เวลา 10.00 น. พันธมิตรฯ จึงได้ไปชุมนุมหน้ากระทรวงการต่างประเทศ เพื่อยื่นหนังสือทวงถามกรณีข้อพิพาทเรื่องเขาพระวิหาร และในเวลา 14.00 น. ของวันเดียวกัน นายนพดล ปัทมะ ได้ลงนามยินยอมให้กัมพูชาขึ้นทะเบียนปราสาทเขาพระวิหารเป็นมรดกโลกแต่เพียงฝ่ายเดียว ร่วมกับ นายอึง เซียน เอกอัครราชทูตกัมพูชา และเจ้าหน้าที่ผู้เกี่ยวข้อง

ในเช้ามืดของวันอังคารที่ 26 สิงหาคม 2551 ได้มีกลุ่มชายฉกรรจ์แต่งกายด้วยชุดและโพกผ้าสีดำอำพรางใบหน้า พร้อมอาวุธ บุกยึดสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย NBT โดยอ้างตัวว่าเป็นนักรบศรีวิชัย (ผู้รักษาความปลอดภัยกลุ่มพันธมิตรฯ) ในที่สุดก็ถูกควบคุมตัวไปยังกองบัญชาการตำรวจตระเวนชายแดน ภาค 1 จ.ปทุมธานี และในเวลาประมาณ 8.30 น. กลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยได้บุกรุกเข้าไปในสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย NBT โดยมีวัตถุประสงค์ "เพื่อทวงสมบัติชาติคืนจากรัฐบาล เนื่องจากที่ผ่านมารัฐบาลใช้สถานีโทรทัศน์ดังกล่าวเป็นเครื่องมือในการโจมตีกลุ่มพันธมิตรฯ อย่างต่อเนื่อง"

ต่อมารัฐบาลได้ยื่นเรื่องฟ้องศาลอาญา และศาลอาญาอนุมัติหมายจับ 9 แกนนำพันธมิตรฯ ในวันพุธที่ 27 สิงหาคม 2551 โดยมี 5 แกนนำ รวมทั้งนายสุริยะใส กตะศิลา, นายเทิดภูมิ ใจดี, นายอมร อมรรัตนานนท์ และนายไชยวัฒน์ สินสุวงศ์ พันธมิตรฯ จึงได้มีการประกาศแต่งตั้งแกนนำชุดที่สองได้แก่ นายสาวิทย์ แก้วหวาน เลขาธิการสมาพันธ์แรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ (สรส.) นายศิริชัย ไม้งาม ประธานสหภาพการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย และ นายสำราญ รอดเพชร อดีตผู้สมัคร ส.ส.พรรคประชาธิปัตย์ อดีตสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ และพิธีกรช่อง ASTV มานำการเคลื่อนไหวของกลุ่มพันธมิตรต่อไป

ในวันที่ 9 กันยายน 2551 นายชัช ชลวร ประธานตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ พร้อมคณะ ได้ออกนั่งบัลลังก์อ่านคำวินิจฉัยพิพากษาให้สิ้นสุดการเป็นนายกรัฐมนตรีของนายสมัคร สุนทรเวช ตามรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2550 มาตรา 267 ประกอบมาตรา 182(7) เนื่องจากรับเป็นพิธีกรกิตติมศักดิ์ ของรายการ “ชิมไปบ่นไป” และ “ยกโขยง 6 โมงเช้า” และในวันที่ 17 กันยายน 2551 นายสมชาย วงศ์สวัสดิ์ ได้รับการเลือกจากสภาผู้แทนราษฎรให้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีคนที่ 26 ของประเทศไทย ต่อจากนายสมัคร สุนทรเวช

และในวันที่ 4 และ 5 ตุลาคม พล.ต.จำลอง ศรีเมือง และ นายไชยวัฒน์ สินสุวงศ์ ได้ถูกตำรวจจับกุม ตามหมายจับลงวันที่ 27 สิงหาคม 2551 และต่อมาแกนนำพันธมิตรทั้งรุ่นที่ 1 และ 2 ได้ประกาศขยายพื้นที่การชุมนุมไปปิดล้อมอาคารรัฐสภา ในค่ำคืนวันที่ 6 ตุลาคม 2551 เพื่อไม่ให้คณะรัฐมนตรีของนายสมชาย วงศ์สวัสดิ์ แถลงนโยบายต่อที่ประชุมรัฐสภาได้ในวันรุ่งขึ้น

เวลา 06.20 น. ของเช้าวันอังคารที่ 7 ตุลาคม ตำรวจได้ระดมยิงแก๊สน้ำตาเข้าใส่ผู้ชุมนุม เพื่อเปิดเส้นทางให้คณะรัฐมนตรีและสมาชิกรัฐสภาเข้าไปประชุมรัฐสภา เพื่อแถลงนโยบายต่อรัฐสภา โดยมีผู้ได้รับบาดเจ็บจำนวนมากตั้งแต่บาดเจ็บเพียงเล็กน้อยถึงขั้นขาขาด พันธมิตรฯ ได้เข้าทำการตัดน้ำตัดไฟในอาคารรัฐสภา ทางรัฐสภาจึงต้องใช้ไฟฟ้าสำรอง ต่อมาในเวลาประมาณ 09.30 น. การแถลงนโยบายร่วมได้เริ่มขึ้น แต่มีสมาชิกไม่ครบองค์ประชุม จึงได้ให้พักการประชุม และเริ่มเปิดประชุมใหม่ ซึ่งมีเพียง ส.ส. พรรคร่วมรัฐบาลเท่านั้น จำนวน 320 คน ส่วนพรรคประชาธิปัตย์ฝ่ายค้านได้คว่ำบาตรการแถลงนโยบายในครั้งนี้

หลังเสร็จสิ้นการประชุม ตำรวจได้ใช้แก๊สน้ำตายิงอีกหลายนัด เพื่อเปิดทางให้ ส.ส. ออกไปได้ และระดมยิงแก๊สน้ำตาต่อเนื่องไปจนถึงหัวค่ำ ทั้งที่หน้ากองบัญชาการตำรวจนครบาล และลานพระบรมรูปทรงม้า มีผู้ได้รับบาดเจ็บจนถึงขาขาดเพิ่มขึ้นอีก 2 ราย และมีผู้หญิงสาวเสียชีวิต รวมยอดผู้บาดเจ็บทุกฝ่ายในขณะนั้น 381 ราย เสียชีวิต 2 ราย และตำรวจได้รับบาดเจ็บ 11 นาย หลังจากนั้น พล.อ.ชวลิต ยงใจยุทธ ได้ลาออกจากตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีเพื่อแสดงความรับผิดชอบต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สังคมหลายภาคส่วนได้ประณามการกระทำของตำรวจในครั้งนี้

วันที่ 9 ตุลาคม 2551 ศาลอุทธรณ์ มีคำสั่งถอนฟ้องแกนนำพันธมิตร ในข้อหาเป็นกบฏจากรัฐบาล และให้ปล่อยตัวพลตรีจำลอง ศรีเมือง และนายไชยวัฒน์ สินสุวงศ์ และในวันเดียวกันนั้น แกนนำพันธมิตรได้พากันเข้ามอบตัวและประกันตัวเองออกมา

ต่อมาพันธมิตรได้ประกาศการชุมนุมแบบ "ม้วนเดียวจบ" ในวันที่ 23 พฤศจิกายน 2551 และได้แต่งตั้งแกนนำเพิ่มขึ้นอีกสองคน คือ นางมาลีรัตน์ แก้วก่า ตัวแทนของสตรี และ นายศรัณยู วงษ์กระจ่าง ตัวแทนของศิลปิน

วันที่ 24 พฤศจิกายน พล.ต.จำลอง ศรีเมือง ได้ขึ้นเวทีขอแรงจากผู้ชุมนุมให้เดินทางมาถึงทำเนียบรัฐบาลในเวลา 04.00 น. เพื่อที่จะกระจายตัวไปตามที่ต่าง ๆ ตามแผนที่วางไว้ โดยที่แกนนำทั้งหมดไม่ยอมเปิดเผยว่าจะให้ทำอะไรบ้าง แต่ก่อนหน้านั้นได้มีผู้ชุมนุมส่วนหนึ่งได้เดินทางไปที่สนามบินดอนเมือง และเข้ายึดพื้นที่ได้แล้วเพื่อไม่ให้คณะรัฐมนตรีใช้พื้นที่เป็นที่ประชุมคณะรัฐมนตรีได้

วันที่ 25 พฤศจิกายน เวลาประมาณ 14.45 น. พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยประมาณ 1,000 คน เดินทางด้วยรถยนต์ส่วนตัวเข้าสู่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเพื่อกดดันให้นายกรัฐมนตรีสมชาย วงศ์สวัสดิ์ ลาออกจากตำแหน่ง ซึ่งก่อนที่กลุ่มพันธมิตรจะเข้าถึงตัวอาคาร PTC ( Passenger Terminal Complex) ได้มีการตั้งแถวสกัดกั้นของทางเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของท่าอากาศยานและเจ้าหน้าที่ตำรวจประมาณ 200 - 300 นาย จนเวลาประมาณ 19.30 น. กลุ่มผู้ชุมนุมก็ต้อนเจ้าหน้าที่จนถึงตัวอาคารและทำการชุมนุมอยู่ด้านนอกอาคารผู้โดยสาร และผู้ชุมนุมทยอยเดินทางเข้ามาสมทบมากขึ้นประมาณ 20,000 คน

เช้าวันที่ 26 พฤศจิกายน นายเสรีรัตน์ ประสุตานนท์ ผู้อำนวยการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ และรักษาการกรรมการผู้อำนวยการใหญ่ บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) ได้ประกาศปิดท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ

ในวันที่ 2 ธันวาคม 2551 ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญได้อ่านคำวินิจฉัยคดียุบพรรคพลังประชาชน พรรคชาติไทย และพรรคมัชฌิมาธิปไตย อันเนื่องมาจากกรณีทุจริตการเลือกตั้งของนายยงยุทธ ติยะไพรัช

พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยจึงประกาศยุติการชุมนุมทั้งที่ทำเนียบรัฐบาล สนามบินสุวรรณภูมิ และสนามบินดอนเมือง ในวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2551 นับเป็นการชุมนุมต่อเนื่อง 193 วัน ซึ่งยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์การเมืองไทย

PAD leaders include media-mogul Sondhi Limthongkul, Major General Chamlong Srimuang, the secretary of the Thailand's Federation of Government Owned Enterprise Labor Somsak Kosaisuuk, the former ISOC leader and activist Phiphob Thongchai, and the lecturer at Nakhon Ratchasima Rajabhat University Somkeit Pongpaibul. 

25 May 2008 – The PAD begins demonstrations at Democracy Monument on Ratchadamnoen Road, to protest the proposal for constitutional amendments. The rally attracts ten thousand supporters, but pro-government supporters gathering nearby start attacking PAD protesters causing some injuries on both sides. PAD later settles at Makkhawan Rangsan Bridge.

PAD also opposes Noppadon Pattama's (the Minister of Foreign Affairs) move to allow Cambodia to singly apply Preah Vihear Temple as World Heritage Site, with land surrounding the temple still under disputed. Noppadon proceeds to sign the Thai-Cambodia Joint Communique on June 18, 2008. Thailand Administrative court issues injunction against the action on June 28 and finds the agreement to be unconstitutional on July 8, 2008. However, UNESCO awards World Heritage Site to Cambodia later on that same day.

26 August 2008 – PAD protesters invade Government House, three ministries and headquarters of the National Broadcasting Services of Thailand (NBT). Little effort is made to remove the protesters from Government House, although minor clashes between police and protesters are seen.

The government later files a lawsuit through the court to arrest PAD leaders. The PAD then appoints additional new leaders: Sawit Kaewwaan, Sirichai Mai-ngam, and Samran Rodpetch.

29 August 2008 – Train and air transport are disrupted by PAD supporters, although services would resume a few days later and state enterprise unions would not follow up on their threat to disrupt services.

9 September 2008 – The Constitutional Court finds Samak Sundaravej guilty of conflict of interest, terminating his premiership.

17 September 2008 – Somchai Wongsawat is ratified by the National Assembly and becomes prime minister. He is rejected by the PAD for being Thaksin's brother-in-law. 

4-5 October 2008 – PAD leaders Chamlong Srimuang and Chaiwat Sinsuwongse are arrested by police on insurrection charges filed since shortly after invasion of Government House in August.

7 October 2008 – PAD protesters rally at parliament, attempting to block a parliament session in which Prime Minster Somchai is to seek approval of policies. Police attempt to disperse protesters using tear gas early morning. Hundreds of PAD protesters are injured and taken to the hospitals, and other PAD protesters remain at the scene. Somchai announces his new government's policy to the cabinet of existing 320 members without the opposition Democrat party.

After the announcement, Somchai is forced to cross a fence to exit and leave by a helicopter, while members of parliament are stranded in the building for hours. The police, once again, attempt to disperse protesters using tear gas to let members of parliament out. More explosive tear gas are used until the end of the day leaving 2 dead and over 400 injured, including 11 policemen. Military troops are deployed to help control the situation.

General Chawalit Yongjaiyut resigns from being a vice prime minister as his responsibility of the government to the crash from police attempt causing injuries and loss in lives of the people. The entire nation mourn and the public critique the cruel action from the police.

9 October 2008 – An appeals court withdraws insurrection charges against PAD leaders and releases Chamlong and Chaiwat on bail. The following day, the remaining PAD leaders turn themselves into police and are released on bail.

23 November 2008 – PAD announces "Last & One-Shot" type of protest, and appoints two more leaders: Maleerat Kaewka and Sarunyu Wongkrajang.

25 November 2008 – PAD spreads out to take control of the government's provisional offices at Don Muang Airport, and then gathered at Suvarnabhumi International Airport.

PAD forces quickly overpowered hundreds of policemen armed with riot gear. PAD leaders mounted a mobile stage and proceeded to criticize the government with a gathering of over 20,000 protesters. All Suvarnabhumi flights were soon canceled, leaving thousands of travelers stranded in the airport.

2 December 2008 – After weeks of opposition-led protests, the Constitutional Court of Thailand dissolved the governing People's Power Party and two coalition member parties and banned leaders of the parties, including Prime Minister Somchai Wongsawat, from politics for five years. Wongsawat promptly resigned.

The PAD hold a press conference where they announce that they are ending all of their protests as of 10 AM on December 3, 2008.

"We have won a victory and achieved our aims," said Sondhi Limthongkul.

It has been 193 days of protest, the longest time ever in Thailand's history.